etiudafilozoficzna

• F     Finityzm    (‹łc. finitus = ‘skończony’, ‘ograniczony’›, ang. finitism, fr. finitisme, nm. Finitismus)
• 
  


• 1. W znaczeniu ogólnym: doktryna, według której nie istnieje nic nieskończonego, a wszystko, co jest ma naturę skończoną.
•  Przywoływana szczególnie w odniesieniu do filozofii przyrody, która uznaje, że wszechświat (a więc także przestrzeń i czas) jest bytem skończonym.
• W starożytnej filozofii przyrody skończoność świata była wynikiem uznania, że nieskończoność jest chaotyczna i nieuporządkowana. Wyższość przypisywana porządkowi utożsamianemu z doskonałością, była przyczyną uznania rzeczywistości za skończoną.

• 2. W metodologii: określenie stanowiska, według którego wszelkie poprawne rozumowanie ma charakter skończony, np. poprzez przyjęcie założenia, że w argumentacji i dowodzeniu nie można stosować zasady regressus ad infinitum.

   

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------